05-6-2020

Jubileum interview Eef Verbaan en Marjan Adema

Eef kwam als jeugdbeschermer binnen en werkt na een aantal tussenfuncties nu als adviseur 'Leren en Ontwikkelen' bij het Expertisecentrum.  Marjan is als sectormanager van het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) binnen gekomen. Nu werkt ze als directeur van De Jeugd- en Gezinsbeschermers.




Wat was jullie hoogtepunt in al die tijd?
Eef: ''Wat ik zelf een heel leuk moment heb gevonden was dat we begonnen zijn met het mentorbeleid en gesprekstrainingen voor nieuwe medewerkers. Dat was er in het begin allemaal niet. Rond 1998 hebben we dat mentorbeleid ontwikkeld. We hebben onze leidinggevende tijdens een kerstlunch hiervoor gepaaid. We dachten: 'na een gezellig etentje zegt hij wel ja op ons idee voor een mentorteam om nieuwe mensen op te vangen'. Dat was ook zo. Hij zei namelijk: "Ik vind het best, regel het maar". Ik vind het de kracht van de DJGB, dat er ruimte is om ideeën uit te werken. Iedereen mag inbreng geven en deze cultuur speelt nog steeds.''

Marjan: "Voor mij is een hoogtepunt het symposium bij de Vrije Universiteit die wij samen met de rechtbank en de Raad van de Kinderbescherming hadden georganiseerd. Dit ging over de aanpak van complexe scheidingen. Het was gewoon zo mooi dat én jeugdwerkers, én mensen van de rechtbank én juristen dat samen ontwikkelden. Met zijn allen zagen we een knelpunt en vonden dat we daar iets voor moesten doen. 

Datzelfde is bij 'Beschermen en Versterken' gebeurd. Het is een aanpak waar heel veel mensen over hebben meegedacht en hun steentje hebben bijgedragen. Waardoor het project een van-binnen-gedragen aanpak is geworden. Zo'n veranderaanpak waarbij je veel mensen betrekt en toetst, dat werkt. Dat vind ik mooi om te zien."
Eef vult aan dat het doorontwikkelen waar we nu mee bezig zijn, op dezelfde manier gaat. Het is een gezamenlijke verantwoordelijkheid en dat is mooi om te zien.

Marjan: "Hoogtepunt twee is dat we successen vieren en stilstaan bij krachten. Het zijn juist de succesen die mensen in hun eigen werk mee maakten en deelden. Dat heeft me altijd geïnspireerd en dat is ook mijn drijfveer om dit werk te blijven doen. Want je ziet dat we met kleine stapjes het verschil kunnen maken."

Eef: "Nog één hoogtepuntje dat ik wil delen is dat De Jeugd- en Gezinsbeschermers de eerste Gecertificeerde Instelling is waarvan álle medewerkers geregistreerd waren. Dit was begin 2015. Ik vind het echt super tof dat we dat gehaald hebben."

Marjan: "Oh, dan heb ik ook nog één laatste. We hebben namelijk een aantal keer van het Keurmerkinstituut (KMI) het compliment gekregen dat we in verbinding staan met de cliënten en dat we jeugdbescherming uitvoeren zoals het bedoeld is. Leuk hè!"

Kunnen jullie je eerste werkdag bij deze organisatie nog herinneren?
Eef: "Zeker, als de dag van gisteren. Ik ben begonnen in Hilversum en toen ik binnen kwam, kreeg ik een bureau aangewezen in de brandgang. Verder was er geen plek. Op het bureau lagen iets van 35 mappen met dossiers. Dat waren mijn dossiers. En ze zeiden: "Je kan deze dag gebruiken om de dossiers door te lezen". Vervolgens ging om negen uur de telefoon en had ik mijn eerste bedreiging aan mijn broek hangen. Deze werd gelukkig snel opgelost maar dat weet ik nog heel goed. Mijn drijfveer om mensen goed in te werken komt denk ik wel voort uit deze ochtend."

Marjan's eerste werkdag was een dag waarbij het AMK onder verscherpt toezicht stond, het bestuur was weggestuurd en het management was vertrokken. Het was dus een crisissituatie. Een onderdeel van mijn opdracht was om dit alles weer op te bouwen. Sectormanager was mijn eerste functie. Ik herinner me nog dat ik Eef in mijn eerste maand heb gezien. Zij werkte toen op het Kenau-park. Eef gaf daar trainingen, dat was onze eerste ontmoeting.

Wat wilde jullie vroeger worden toen jullie klein waren?
Eef: "Ik wilde filmregisseur worden maar dat mocht niet van mijn ouders. Dus ik ben in de jaren 70 begonnen aan de Pabo en het onderwijs ingegaan. Daarna heb ik ook de Sociale Academie gedaan. Jeugd stond op de tweede plek, want mijn hele familie werkt in het onderwijs. Ik ben gestart bij Adviesbureau kinderbeschermings Konflikten (nu het AKJ) en ging toen de jeugdbescherming in."

Marjan: "Ik wilde graag journalist worden. Dat heb ik niet gedaan omdat die opleiding in Utrecht was en dat was te ver voor mij. De Sociale Academie sprak me ook aan en ik ben Maatschappelijk Werk in Groningen gaan studeren. Mijn eerste stage jaar was bij Stichting Jeugd en Gezin in Friesland. Dus ik ben begonnen in de jeugdzorg."

Hoe zien jullie je toekomst voor je?
Eef: "Ik zie mijzelf hier nog wel zitten tot mijn pensioen, althans als dat gaat lukken zeg maar. Dit werk zit zo in mij en zit zo in mijn hart. Ik wil nog ergens het verschil maken. En ik heb het gevoel dat ik nog niet alles eruit heb gehaald wat ik kan bereiken dus ik moet nog wel even door, haha."

Marjan: "Ik vind het nog steeds een hele belangrijke sector om in te werken. Vanuit verschillende functies heb ik een bijdrage mogen leveren en ik ben nog niet klaar.  
Wat ik hoopte is dat na de decentralisatie er een aantal dingen écht zouden veranderen. Er zijn een aantal mooie stappen gezet. Bijvoorbeeld in de regio Kennemerland waar wij samenwerken met de lokale teams. Maar het proces gaat te langzaam. Ik vind dat er nog steeds een aantal dingen echt verbeterd moeten worden. Zoals het verkorten van de jeugdbeschermingsketen. Dit motiveert mij om hier te blijven werken. Ik wil nog dusdanig iets in gang zetten dat wezenlijke verandering mogelijk maakt. Eef en ik blijven kijken naar de positieve kanten en gebruiken die om het allemaal nog beter te maken. Altijd!''

Het jubileumfeestje wordt nog wel gevierd zodra het weer mogelijk is. Voor nu hebben Eef en Marjan bloemen gehad en heel veel felicitaties. Dat vonden ze ook al leuk!