Blog Manuelle: stabiel en fijn team cruciaal voor jeugdzorgwerkers

Mijn naam is Manuelle Devilee en ik ben werkzaam als jeugdbeschermer bij De Jeugd -en Gezinsbeschermers (hierna DJBG) te Haarlem. In mijn blog zal ik jullie meenemen in wat ik meemaak in mijn werk als jeugdzorgwerker.

Een nieuwe baan starten, in een misschien nog onbekende sector, is erg spannend. Zeker wanneer het algemeen bekend is dat de werkdruk in de jeugdzorg hoog is. Ik hoor mijn nieuwe collega’s al denken: ‘Hoe ga ik dat managen en wat wordt er van mij verwacht in de eerste maanden?’

Want dat klopt, de werkdruk is hoog. Daarnaast werk je met multiprobleem gezinnen en moet je snel en op de meest juiste manier kunnen schakelen. Er is verbale- en fysieke agressie. Soms sluit ik mijn werkweek af met een mail waarin in meervoud staat vermeld wat voor waardeloos persoon ik ben, een persoon die zeker niet geschikt is voor dit werk en dat ik de oorzaak ben van alle problemen binnen een gezin. Door dit soort mails vanuit cliënten stuur ik sommige mails bewust om 17:00 uur, dan kan ik mijn werkdag in ieder geval fijn afsluiten, wel in de wetenschap de volgende ochtend een soort gelijke mail in mijn mailbox te hebben.

Ondanks dat en het feit dat ik elke dag 1,5 uur woon-/werkverkeer heb (zonder file), rijd ik nog altijd met plezier naar mijn werk. Elke glimlach, tekening, bloemetje of klein bedank berichtje zijn het waard. De ontplooing van kinderen waar ik getuige van mag zijn, de keerpunten in keuzes die ouders maken en gezinnen die zelfstandig weer verder kunnen. Maar ook de humor die ouders en kinderen met zich meebrengen, want het werk is niet alleen maar zwaarmoedig.

Starten als jeugdzorgwerker

Ikzelf ben in augustus 2017 gestart bij de DJGB. Alle nieuwe medewerkers moeten binnen de eerste negen maanden gecertificeerd zijn voor de methodiek Beschermen en Versterken. In die eerste maanden moest ikzelf ook veel trainingen volgen. Interessant was dat ik tijdens die momenten in contact kwam met andere, nieuwe medewerkers van Partners voor Jeugd. Zo kon ik met medewerkers van de William Schrikker Stichting of van het expertisecentrum ervaringen uitwisselen, buiten mijn team om.

Over dat team gesproken, het hebben van een fijn en stabiel team is cruciaal in het werk. Het maakt het werk luchtiger en je teamgenoten zijn er voor je. Het zorgt ook voor een fijne en vertrouwde werksfeer waardoor er veel open besproken kan worden op professioneel gebied maar ook over wat er in ieders privéleven gebeurd. In ons team is er tijdens onze wekelijkse vergadering aandacht voor iedereens welzijn. Hoe zit iedereen erbij? Redt iedereen het nog of is er even ondersteuning nodig van een collega? Dit doen wij zodat we met z’n allen vroegtijdig onze collega’s kunnen ondersteunen als dit nodig is. Om te voorkomen dat een collega uitvalt zonder dat iemand dat door heeft gehad.

Het zijn mijn collega’s die ik het meeste mis in mijn dagelijks werk nu we in deze coronaperiode voornamelijk thuis werken. Even je hart luchten na een erg vervelend telefoon gesprek, of als je je ogen niet kan geloven wat je leest in een mail. Op Teams is dat toch anders dan in het echt. Dat de mogelijkheid er is om ongevraagd je frustratie te uiten bij diegene die met jou in de kamer zitten of even dat luchtige gesprek met collega’s over helemaal niks, die drempel is nu hoger.

Collega’s vertrekken

Ondanks het fijne inwerkbeleid, wat ik zelf dus ondervonden heb, zie ik nog dat collega’s uitvallen of weg gaan. De afgelopen jaren heb ik sommige nieuwe medewerkers niet eens gezien omdat ze binnen een week weer vertrokken. Ook zie ik dat nieuwe jeugdzorgwerkers het na een paar maanden of een jaar al voor gezien houden. Telkens weer hoor ik de welbekende redenen waarom collega’s kiezen voor een andere baan: de hoge werkdruk, intensieve trajecten, agressie, wachtlijsten waardoor de juiste hulp niet van de grond komt en omdat sommige collega’s werk en privé moeilijk kunnen scheiden.

Veel collega’s vetrekken naar het CJG, want minder heftige casussen en hetzelfde salaris. Maar ook naar Veilig Thuis of de Raad voor de Kinderbescherming omdat ze daar kortdurend bij gezinnen betrokken zijn wat de intensiteit/werkdruk minder hoog maakt. Dit speelt niet alleen binnen de DJGB, maar ook bij onze ketenpartners. In een casus van mij, waar de kinderen inmiddels één jaar uit huis zijn geplaatst, maak ik nu kennis met alweer de derde pleegzorgwerker! Ook bij mezelf merk ik soms dat mijn privé-situatie en hoe ik in mijn vel zit invloed heeft op hoeveel je kan dragen tijdens je werk.

Investeren

Ook bij ons is dus verloop onder mijn collega’s en dat is jammer om te zien. Want ik zie dat de DJGB wil investeren in hun mensen en een duurzame relatie met ze wil opbouwen. Daar zal de focus altijd op blijven liggen. Mijn team is gelukkig stabiel, wat voor mij het werken leuk maakt en blijft motiveren.

Werken in de jeugdzorg vergt een bepaalde instelling van de werkers. Niet alleen van de DJGB’ers maar ook van andere collega’s die werkzaam zijn in de jeugdzorg. Het is een pittige en uitdagende baan waarin er verwacht wordt om zowel administratief als in contact met de client alles op orde te hebben. Het verdelen van de uren over de juiste zaken is en blijft lastig onder de werkdruk die er is.

Alle collega’s hebben het beste voor met de cliënt en zullen er alles aan doen wat in hun macht ligt om de thuissituatie van de cliënten te verbeteren, soms ten koste van henzelf. Dat moet niet de bedoeling zijn en dient voorkomen te worden door de hele keten in de jeugdzorg.

Lees ook: Wat doet DJGB voor het behouden van medewerkers?​